"Podstawą sukcesu będzie obustronne zaufanie"

Jako zawodnik trzykrotnie stawał na najwyższym stopniu podium igrzysk, jako trener wciąż jest na początku swojej drogi po sukcesy. W piątek 42-letni Michael Greis ogłoszony został nowym szkoleniowcem polskich biathlonistek. - Progres ich indywidualnych rezultatów stawiam sobie za główny cel. Wierzę również w to, że uda się wykreować czwartą zawodniczkę na wysokim poziomie, co pozwoli nam liczyć się w biegach sztafetowych - powiedział nam Niemiec.
Zapraszamy do lektury pierwszego wywiadu z Michaelem Greisem po ogłoszeniu go nowym trenerem kobiecej reprezentacji Polski.
Jako były zawodnik,później ekspert telewizyjny, a od roku także już trener reprezentacji napoziomie Pucharu Świata pewnie mimowolnie śledził Pan sytuację polskich biathlonistek,które w ostatnich latach ocierały się przecież o medalowe pozycje?
- Na początek muszę przyznać, że gdyby rok temu ktoś mi powiedział, że będępracował w Polsce to bym w to nie uwierzył. Śledzę na bieżąco to co się dziejew biathlonie i wiem jaki postęp w ostatnich kilku latach poczyniłareprezentacja Polski. Widzę podstawy do dalszego systematycznego rozwoju,dlatego cieszę się z możliwości pracy z polskimi biathlonistkami. To właśnieprogres ich indywidualnych rezultatów stawiam sobie za główny cel. Wierzęrównież w to, że uda się wykreować czwartą zawodniczkę na wysokim poziomie, copozwoli nam liczyć się w biegach sztafetowych.
Po tegorocznych wynikach Moniki Hojnisz oczekiwania wobec niej, ale również Kingi Zbylut i Kamili Żuk jeszcze bardziej wzrosły? Trudno będzie im sprostać?
- To normalne, że każdy zawodnik nawet jak jest już na najwyższym światowym poziomie, zawsze znajduje jakiś element, który mógłby poprawić. W sporcie bardzo ważna jest jednak cierpliwość, tylko jak jest się cierpliwym można poprawiać swoje umiejętności i to zarówno pod względem fizycznym, jak i mentalnym. Znam to z doświadczenia, bo swoje największe sukcesy odnosiłem zbliżając się praktycznie do trzydziestki.
Jakim jest Pan trenerem? Lubi Pan gdy jest jasna granica między sztabem szkoleniowym a zawodnikami czy też woli Pan ich traktować po przyjacielsku?
- Dobre pytanie. Najodpowiedniej jest chyba czerpać po równo z obu tych postaw. Podstawą sukcesu będzie obustronne zaufanie.
W przeszłości reprezentacja Polski sporo czasu podczas letnich przygotowaniach spędzała w Niemczech. Domyślam się, że nie zamierza Pan tego zmieniać?
- Jesteśmy jeszcze na etapie planowania letnich obozów, ale zapewne zawitamy zarówno do Oberhofu, jak i do Ruhpolding. Oba te miejsca są świetne do treningów o tej porze roku. Jako zawodnik sam przygotowywałem się głównie na obiekcie w Ruhpolding. Do tej pory nie miałem jeszcze okazji być w Polsce, myślę, że teraz będą ku temu okazje.
Ma Pan świadomość, żew Polsce Michael Greis kojarzony jest przede wszystkim jako gość, który skradłzłoty medal Tomaszowi Sikorze? Jakie są Pana wspomnienia z tamtego dnia? Mieliście może okazję powspominać wspólnie tenbieg?
- Nie sądziłem, że aż tak dałem się wam we znaki. Wspomnienia są piękne. Podogonieniu Tomasza byłem przerażony, że dogoni nas Bjoerndalen. Dlatego niezwalniałem ani na chwilę. Tomek nie był w stanie utrzymać tempa, ale obajdotarliśmy do mety przed Ole, który przecież cztery lata wcześniej wygrałwszystko. Niestety nie mieliśmy okazji do wspólnych wspomnień, aleprawdopodobnie niedługo będzie na to szansa.
Proszę opowiedziećcoś więcej o momencie zakończenia przez Pana kariery. Wszystko to wydarzyło siętak nagle w grudniu 2012 roku. Co było główną przyczyną?
- Była to bardzo emocjonalna decyzja. Po kłopotach zdrowotnych w sierpniu 2011roku kolejny sezon był dla mnie bardzo ciężki. Już wówczas myślałem o tym, cobędę robił po zakończeniu kariery. Przepracowałem jednak całe lato 2012 roku izakwalifikowałem się do składu na zawody Pucharu Świata. Po pierwszym starciezdałem sobie sprawę, że nie mam już tego zapału co dawniej. Dodatkowo znów doskwierałami kostka. Wiedziałem, że nie będę już w stanie startować na zadowalającympoziomie. Moja kariera sportowa była na tyle udana, że nie musiałem już niczegoudowadniać. Poza tym widziałem grono młodych biathlonistów, którzy czekają jużna to by z powodzeniem zająć moje miejsce.
Było dla Pana czymś oczywistym, że pozakończeniu kariery czas na pracę trenerską?
- Wcale tego nie planowałem. Po ukończeniu studiów nakierunku zarządzanie międzynarodowe dostałem ciekawą ofertę pracy z ośrodka wLenzerheide. Początkowo miałem się zajmować zarządzaniem obiektu również odstrony biznesowej, potem przekształciło się to w pracę szkoleniową. Pracowałemz grupą 35 zawodników z regionu wschodniej Szwajcarii w wieku od 14 do 25 lat.Wiem, że pojawiały się również informacje o tym, że trenowałem kadrę Mongolii,ale fakty są takie, że poprzez znajomość z Munkhbayar Dorjsuren, światowej kasystrzelczynią sportową, pomagałem tylko załatwiać mongolskim biathlonistomsprzęt sportowy.
Sytuacja, jaką Pan zastał w pracy zkadra USA wydaje mi się być podobna do tej w Polsce. Amerykanie w ubiegłymsezonie musieli radzić sobie bez Lowella Baileya i Tima Burke’a, w naszymzespole kobiecym zabrakło z kolei Krystyny Guzik i Weroniki Nowakowskiej.Budowa zespołu od początku może się udać bezboleśnie?
- Wymiana pokoleniowa nigdy nie jest czymś prostym. Z drugiej strony jest todoskonała okazja dla młodszych zawodników, żeby udowodnić swoją wartość. Będąc wUSA miałem okazję pracować z Seanem Doherty’m, jednym z najlepszych juniorówostatnich lat. W minionym sezonie zanotował swoje najlepsze rezultaty, udało musię po raz pierwszy zająć miejsce w pierwszej dziesiątce, o co w męskimbiathlonie jest niezwykle trudno ze względu na bardzo wysoki poziom.
Dlaczego zatem przygoda za oceanemskończyła się już po roku?
- Z amerykańskiego związku odszedł Bernd Eisenbichler, awięc osoba, dzięki której znalazłem się na tym stanowisku. Po tym gdy onprzestał być dyrektorem uznano, że to dobra okazja do tego, aby poustawiać całypion sportowy od nowa. Wspólnie zdecydowaliśmy się zakończyć współpracę.


